YALNIZDIK

   
        Bir nişan töreni kadar geleneksel, kalabalık bir o kadar da yalnızdık sevgilim. Uzun aralıklarla, derin derin nefesler alarak ruhumuza tatminsiz gösterişsiz hazzımızı sindirmeye çalıştık. Tüm çabalarımızın manasızlıklarında boğuluyorduk kimi zaman, belirsizlik anlarında geleceğin bulanık görüntüleriyle netleşmeye çalışıyorduk biz de şehvetimizle. Kahpece sınıf farklılıklarından doğan tüm meselelerimize biçim verme özlemi içinde kavgalarımız tartışmalarımız çoğalıyordu üstelik sonu kötü biten. Yalnızlaştırmıştı bizi, giderek etlerimize gömülen şiddeti artan mutsuzluklarımız. Şimdi toparlanma isteği ile şekilleniyorduk hayatla, elin elimdeydi ama yalnızdık sevgilim. Tüm şarkılarımız yalnızdı, dudakların dudaklarımdaydı yalnızdık, yanımda yatağımdaydın yalnızdık...Sevgilim kırılamazdık biz incinemezdik, o kötü kavgalarımıza rağmen oysa parçalayamazdı içimizdekileri hiç bir şey. Baş edemeyeceğimiz hiç bir şey olamazdı bizim, rüyamız birdi, hayallerimiz; geçmişlerimizde olmasakta birbirimiz, geleceğimizdik ama ikimiz de birbirimizin ama şimdi aynı yerde farklı düşlerdeyiz. Fahişe hislerimiz kirli ruhumuzda döllendi üreyen hücrelerimizde şimdi yalnızlığımız var hem de birbirimizden doğan. Sağ salim çıkarız sandık bu kavgalardan, moraran vücutlarımız umrumuzda değildi, şişen gözlerimiz, ten acısı ruh acısını getirdi farkına varamadık şimdi yalnızız sevgilim hem de ölesiye yalnızız. Tüm yalnızlıklar içinde en anlamlısı diye düşündük hem de biten her şeye inat. Büyüyen bir kartopu oldu ruhumuzda biriken kırgınlıklarımız, söylenmeyecek sözleri sarfetmiştik tutamayacağız sözleri vermiştik cinselliğin derinliğine bir çökelti gibi çökerken. Sığdıramadığımız ne kadar hasar varsa ruhumuzda taştı onarılma isteği ile kahrolası hayatta yalnızdık. Tutulmamış çuvallar dolusu sözlerle, düşlerimizin olursuzluk renginde yalnızdık sevgilim....