Sonra kendime kızdım, kışlardan yazlardan yorulmuştum, uzaklardan yakınlardan, her mevsime inat her mesafeye inat seni düşünmedim kendimi düşündüm bencillik ettim; sen hep söylerdin bencil olduğumu, yine bencillik ederek kendimi düşünüyorum acımasın diye canım, senin canın acısın diye, senin için acısın diye, senin o güzel pürüzsüz yerlerin incinsin diye..
Utanmadım da hem, hiç vicdan azabı da çekmedim, neden çekecekmişim ki, bencilliğim için üzgünüm ama böyleyim işte ben, her şey güzel olmadı...
Her şey güzel olmadı, bitirerek değiştirdik uzamını aşkın, değişen şekliyle şimdi hayatlarımızda..
Kırık belki yaralıydık...Düşünmüyorum ama işte seni sadece kendimi düşünüyorum bencillik ediyorum evet, kapladığın yerin alanını daraltıyorum hayatımda, boğazına çöküyorum geçmişimize değgin tüm anılarımızın. Düşüncesizlik ettim doğru, kabalık ettim ne dersen de, sakındığın ne varsa kırılsın dökülsün parçalansın diye düşünmedim seni..
Şimdi de hayat soğuk, bu kış mevsimi gibi, karlı buzlu soğuk işte hırçın hoyrat. Hep bencildim ben, hep daha çok sevdim, hep daha fazla özledim. Bencildim ben, şimdi de bencillik ediyorum düşünmüyorum seni, kendimi düşünüyorum, karaladım o güzel adını doğru, üstelik kulağıma güzel de gelmiyordu ki...
Her şey güzel olmadı, senin ellerin biçim verdi bize, aşk edilgendi. Bencillik eden sendin, düşünmeyen, biz olamayan sendin; şimdi de ben ediyorum bencillik, düşünmüyorum seni, canın acısın diye, dirimsel hızını yitirsin diye tüm düşlerin, o güzel pürüzsüz yerlerin ölesiye incinsin diye....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder