KAR

         Kar yağıyordu şehre, lapa lapa olan cinsten değil ama hafifçe.. Şehrin bembeyaz olması zordu tabii yağan bu karla, ama evlerin çatıları karla kaplanmıştı. Kar yağıyordu şehre sonra senin üzerine; karı sevmene inat kar sevmiyordu ya seni onaydı gıcıklığın, inadına dondun inadına üşüdün inadına buz tuttu ellerin, beyaz pamuk ellerin buz tuttu. Elini tuttum, şair diyordu ya kış iki kişilik bir mevsimdir diye sırf şiire ayıp olmasın diye sokulduk birbirimize nefesin ısıttı yanağımı, senin üşüyen yerlerine bastırdım güneşi, güneşindim ya senin sen söylerdin, kar yağıyordu ikimizin üzerine korkan yoktu kardan, hiç kimse korkmazdı; biz korktuk, üşümekten, sokulmaktan birbirimize, biten ilişkimizden korktuk buz tutmasından korktuk aramızdaki hislerin çözülememesinden eriyememesinden korktuk...
Kar yağıyordu buz tutan hislerimize inat, senin üzerine, benim üzerime, şehre,şehrin çatılarına, hafifçe usul usul yağıyordu tadını çıkara çıkara. Karlı bir güne uyancaktık ertesi gün, karlı ve bembeyaz bir güne biten ilişkimizin kırıntılarıyla dolu bir şehre uyancaktık, çirkin yataklarda kirli çarşaflarda yattığımız gecenin sabahına tek kişi uyancaktık yalnız, üşümüş, özlemiş....