SAYENDE

   Üzülmek için nedenim yokmuş öyle diyorlar, daha ne kadar nedenim olması gerekir ki.. Çok büyük, yeterli nedenlerim var ama göremiyorlar. Mutsuz olmaya koşullanmışım, kendi kedimi mutsuz ediyormuşum hiç biri anlamıyor ki mutlu olmak için bi nedenim yok aslında buna üzülüyorum. Nerde hata yaptım bilmiyorum ki. Sonu güzel biten bi hikayem olsun istemiştim sadece, çok şey mi istedim? İnanmak istedim güvenmek istedim sarılmak istedim inatla sana. Sonra düşündüm de neyin trinbindeyim ya ben seviyorum dediğim kimseyi sevmedim ben, sevmekle ilgili sorunlarım var, yetişkinliğe erişmemiş çapı kendi çapımdan büyük meselelerim var benim. üzgün olmam gerek sanırım sevdiğimi söylediğim kimseyi sevmediğim için gerçekte, bunun için üzgün olabilirim evet kısa bi süre. Şimdi iyiyim işte üstelik senin sayende...