Kabul ediyo musun yenildiğini? Cesaretsizliğinden, hem de cevap verememe yeteneğinden okşamalara aynı şekilde, yenildiğini kabul ediyo musun? Etme, kabul etme biraz daha diren, içinde değilim içimde değilsin, bir zamanlardan kalma eski zamanlardan kalma anlarımızda içimdeydin... Şimdi manasız gelecek tüm sözcüklerim sana, senin için kurulmaya deliren; yüklemi olman için çıldıran tüm cümlelerim manasız gelecek. Yenildin, senin korkaklığına yenildik, şair yenildikçe daha çok seveceksin diyor, sopsuz bi duygunun uzantısında bir ağız dolusu öpüşmeye yenildin sen zihnimizdeyse tozlardan gökkuşağı. Biriktirdiğim hayale baktım o eski zmanlardan kalan, ahlaksızlık ettin, tüm küfürleri sıralamaya tekrar tekrar etmeye senin itelediğin tüm duyguları kamçılıyor şimdi senin yenikliğin. Senin yenikliğin bize, hayata değil. Bize yaptın bunu hayata değil hayatına değil bizim hayatımıza yaptın bunu, önce uzaklaştın sonra usulca kahpece enjekte ettin damarlarımıza yenikliğini. Trajik yanı da kalmadı sevmenin, içime girmenin, ahlaksızlığımıza sığınıp kader diye kadersizliğimize isyan etmenin. Gurursuzluğuma acı çektiriyorum aramıyorum sormuyorum seni, zaman aşımına uğradı tüm paylaşımlarımız üstelik kitlesi bizle sınırlandırılmış. Kabul ediyo musun şimdi yenildiğini? Senin korkaklığından, beyninin kirli yerlerinde çoğalan fahişe hücerelerinden bu haldeyiz, yalnızlığının yalan renginden bu solukluk. Her şey güzel olmayacak olmaması için dua etcem, senin cesaretsizliğinden, korkaklığından, kötü tüm düşüncelerinden yenikliğin. Gitme yenikliğini sevmeye kararlıydım....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder